W skrócie
- Jesienią biebrzańskie tereny podmokłe zyskują surowy wygląd, w którym dominują brązowe i złote odcienie oraz gęste mgły.
- Biebrzański Park Narodowy chroni dolinę meandrującej Biebrzy oraz największy w Polsce obszar torfowisk.
- Prowadzone w parku prace obejmują koszenie traw oraz usuwanie roślinności, co ma na celu utrzymanie otwartych terenów dla gatunków związanych z mokradłami.
- Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Malownicza jesień w Biebrzańskim Parku Narodowym
Jesieni najczęściej szukamy w koronach drzew. Nad Biebrzą, choć to też dobra metoda, warto jednak czasem opuścić wzrok, bo ogromną część krajobrazu stanowią turzycowiska i podmokłe łąki. Płowiejące turzyce układają się w szerokie pasy, pomiędzy którymi wyrastają ciemniejsze zarośla.
Te widoki można podziwiać w Biebrzańskim Parku Narodowym, który został powołany w 1993 roku. Jego najważniejszym skarbem jest dolina silnie meandrującej Biebrzy oraz największy w Polsce zespół torfowisk, znany jako Bagna Biebrzańskie. Obok lasów rozciągają się otwarte mokradła i łąki. Jesienią ich kolory mocno kontrastują z ciemniejszymi fragmentami lasu.
Mgły nad mokradłami są wyjątkowo gęste
Mgła ogranicza widoczność i zasłania dalszą część doliny. Jedną z przyczyn jej powstawania jest nocne wychładzanie podłoża i znajdującego się nad nim powietrza. Kiedy wilgotne powietrze osiąga temperaturę punktu rosy, zawarta w nim para wodna zaczyna się skraplać. IMGW wskazuje, że lokalne mgły tego rodzaju występują m.in. na nizinach, terenach podmokłych i w pobliżu zbiorników wodnych.
Torfowiska magazynują dwutlenek węgla
Torfowisko powstaje tam, gdzie ze względu na trwałe uwilgotnienie gromadzą się szczątki roślin tworzące torf. Woda ogranicza dostęp tlenu do ziemi, co sprawia, że rozkład obumarłych roślin jest niepełny i właśnie na tych pozostałościach wyrastają kolejne rośliny. Torfowiska magazynują też węgiel, który wcześniej został związany przez rośliny. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska podkreśla, że torfowiska pomagają zatrzymać ten węgiel poza atmosferą. Gdy mokradła powoli wysychają, węgiel w postaci dwutlenku węgla jest stopniowo uwalniany do atmosfery.
Łosie i żurawie w Biebrzańskim Parku Narodowym
We wrześniu rozpoczyna się bukowisko, czyli okres godowy łosi, który może trwać do połowy października. Towarzyszy mu charakterystyczne buczenie i stękanie samców, znacznie mniej donośne niż ryczenie jeleni na rykowisku. Łosie, w przeciwieństwie do jeleni szlachetnych, nie walczą o samice. Jesienią nad Biebrzą można również usłyszeć i zaobserwować liczne stada żurawi, które powoli szykują się do migracji.
Podczas obserwacji łosi w Biebrzańskim Parku Narodowym warto pamiętać, że ich rozmieszczenie zmienia się wraz z poziomem wody. Jak wyjaśniają pracownicy parku, przy wyższym stanie wód zwierzęta chętniej skupiają się w pobliżu wzniesień i wysepek zapewniających suche legowiska.
Dlaczego w parku narodowym usuwa się krzewy i drzewa?
Pracownicy starannie opiekują się Biebrzańskim Parkiem Narodowym, a wśród wykonywanych prac jest koszenie traw oraz usuwanie wybranych drzew i krzewów. Takie zabiegi pomagają zachować otwarte tereny potrzebne gatunkom związanym z mokradłami, m.in. wodniczce. Wycinki oczywiście dotyczą określonych miejsc i część roślinności nie podlega tym zabiegom.
Źródła: ciekawe.hub.pl, awiacja.imgw.pl, biebrza.org.pl, bbpn.gov.pl, gov.pl
